Σχόλια

  • από tanevramou πριν 2179 μέρες 2       

    Μμμ, ναι, αλλά για αυτόν τι έχεις να πεις;

    Το ξέρω, δεν έχει πεθάνει ακόμα αλλά κάποια στιγμή...

  • από cocteau_twin πριν 2179 μέρες 1       

    Κάθε εποχή έχει τους μεσσίες που της αξίζουν τελικά...

  • από Elias πριν 2179 μέρες 2       

    @tanevramou: Δεν έχω ιδέα, πρώτη φορά τον ακούω! Αν πάρει κι αυτός κοελικές διαστάσεις και φτιάξει μύθο, τότε θ' ασχοληθώ και με του λόγου του.

    @cocteau_twin: Ο μύθος είναι βαθιά δημοκρατικός, από την ίδια του τη φύση. Οι κοινωνίες είναι αυτές που εγκρίνουν και ψηφίζουν τους Μεσσίες και τους μύθους τους.

  • από vasvas πριν 2179 μέρες 2       

    Μπερδεύτηκα τώρα. Αν ο στόχος είναι η μεσαία τάξη, αυτό

    "γίνετε γιατροί ή δικηγόροι να έχετε κύρος και μεγάλες αμοιβές. Eγώ όμως σας λέω: Μη ζήσετε τη ζωή κάποιου άλλου. Mπείτε από τη στενή πύλη, γιατί είναι πλατιά η πύλη και ευρύχωρος ο δρόμος που οδηγεί στο χαμό – δηλαδή, στη μεσοταξική κομφορμιστική μιζέρια" με μπερδεύει.

    Ποία η διαφορά μεταξύ της μεσοταξικής μιζέριας και του παράδεισου της μεσαίας τάξης, ώ Ευαγγελιστή;

  • από dkamen πριν 2179 μέρες 5       

    Ο Τζομπς ήταν καινοτόμος και μεγαλοφυία σε ένα και μόνο ένα πράγμα: το μάρκετινγκ.

    Το κακό είναι ότι οι τυπικοί χρήστες Apple είναι ακριβώς η κατηγορία ανθρώπων που δεν ξεχωρίζει το μάρκετινγκ από την πραγματικότητα (εργαζόμενοι στη διαφήμιση, επιρρεπείς στη διαφήμιση, new agers κλπ).

    • από contrabando πριν 2179 μέρες 1       

      @Dkamen
      Σχετικά με το μάρκετινγκ ,τη διαφήμιση και την πραγματικότητα.

      Μια δακρύβρεχτη αυτοπαρουσίαση-αυτοδιαφήμιση I aformi.gr Link via sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

      //«Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

      Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε».

      Σοφά λόγια…

      …τόσο σοφά που σου έρχεται η διάθεση να κόψεις τις φλέβες σου από πλήξη!

      Τα success stories στον καπιταλισμό, οι περιπτώσεις επιτυχημένων επιχειρηματιών όπως ο Στιβ Τζομπς (αλλά και κατά πολύ λιγότερο επιτυχημένων από αυτόν), είναι τόσο εξαιρετικά σπάνιες, τόσο δακτυλοδεικτούμενες εξαιρέσεις, που καθιστούν τις παραπάνω παραινέσεις άνευ ουσίας αερολογίες. Οι επιτυχημένοι μεγαλοκαπιταλιστές (που δεν ξεπερνούν στο συνολικό πληθυσμό μιας χώρας το 1-2%) αποτελούν εξαίρεση που θυμίζει όσους πέφτουν από αεροπλάνα με ελαττωματικά αλεξίπτωτα. Κάποιοι (ελάχιστοι) θα γλυτώσουν το θάνατο από θαύμα, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία θα σκοτωθεί. Η προπαγάνδα θυμάται μόνο τους επιζήσαντες, ποτέ τη συντριπτική πλειοψηφία. Ξεχνιέται με άλλα λόγια η τεράστια μάζα όσων είχαν επιχειρηματικά «οράματα» του είδους του Τζομπς και, ενδεχομένως, πολύ περισσότερα επιχειρηματικά ταλέντα από τον ίδιο, αλλά απλά απέτυχαν και συντρίφτηκαν. //

      Δεν το κάνω ξεχωριστό μπάζο γιατί πιστεύω ότι δε χρειάζεται να ανοίγουμε πολλά μπάζα για το ίδιο θέμα μέσα σε μία μέρα.

  • από tassos πριν 2179 μέρες 1       

    ομολογώ ότι κι εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω το thesis του Ευαγγελιστή. Πρόκειται για ταξική κριτική της ομιλίας (ομιλητή, περιεχομένου κ ακροατηρίου); Θεμιτό, προφανώς, αλλά ανευ ουσίας φοβάμαι. Δαγκώνει τόσο όσο και η κριτική μιας ομιλίας ενός hedge fund manager σε ακροατήριο trust-funded κληρονόμων ή συνδικαλιστή σε πλατεία εργατικής γειτονιάς.

    Σε καμία περίπτωση η ομιλία δεν είναι υπεράνω κριτικής αλλά όχι επειδή την εκφώνησε κάποιος που ξεκίνησε από τη μεσαία τάξη και ξόδεψε όλη του τη ζωή για να παράγει προϊόντα τεχνολογίας που θα καταναλώνονταν από τη μεσαία τάξη. Αυτό το modus είναι ενσωματωμένο στη Silicon Valley και προφανώς εμποτίζει και τους φοιτητές της Στανφόρδης.

  • από Elias πριν 2179 μέρες 4       

    @vasvas, tassos
    Παιδιά, ξεκίνησα να γράφω μια απάντηση, αλλά βγήκε μεγάλη και την έβαλα ανάρτηση στο μπλογκ μου εδώ.

    Είναι περισσότερο ένα σχόλιο για τους καταναλωτές της Ομιλίας, παρά για τον ίδιο τον Steve Jobs. Η Ομιλία δε διαφέρει από τα βιβλία που γράφουν πολλοί επιτυχημένοι CEO, "Το Μυστικό της Επιτυχίας σε 7 Βήματα" κ.λπ., όπου περιγράφουν τις στάσεις και τις πρακτικές που τους οδήγησαν στην κορυφή, και συχνά-πυκνά αγγίζουν μεταφυσικά θέματα. Κάτι τέτοιο είναι και η Ομιλία. Αν όμως το βιβλίο γίνει μπεστ-σέλερ (ή αν η Ομιλία γίνει μύθος), τότε η κριτική πάει περισσότερο στους αναγνώστες παρά στον συγγραφέα.

  • από lazopolis πριν 2179 μέρες 2       

    Οι αναγνώστες φυσικά δεν είναι μόνο όσοι μετέχουν των ευκαιριών της μεσαίας τάξης που περιγράφεις, αλλά και όσοι θα ήθελαν να μετέχουν, μια και ένα από τα χαρακτηριστικά της ομιλίας όπως και της ιδεολογίας, είναι ακριβώς η απουσία (nominally) αποκλεισμών: αν ο Ινδός δεκαεξάχρονος μαθητής έχει πρόσβαση στην ομιλία, έχει πιθανότατα και την ψευδαίσθηση οτι έχει κατ' αρχήν πρόσβαση και στους αντίστοιχους παραδείσους.

    Για να είμαστε δίκαιοι, τόσο η ομιλία (που, συμφωνώ με τον Τάσσο, απευθύνεται σε μερικές εκατοντάδες απ'τα καλύτερα εκπαιδευμένα άλογα κούρσας του συστήματος) όσο και ο μακαρίτης ο Steve, ανήκουν μάλλον στην καλύτερη δυνατή εκδοχή CEO. Και γι αυτό έχει επιπλέον ενδιαφέρον ο Jobs: οι αδυναμίες της συλλογιστικής του δεν μπορεί παρά να είναι εγγενείς αδυναμίες του "συστήματος" μιας και εκπροσωπεί την καλύτερη εκδοχή του.

    Περιττό να προσθέσω οτι αυτά τα γράφω από ένα macbook με solid state σκληρό, για το οποίο ακόμα και ο τυφλός Robinson θα αισθανόταν μια κάποια ερωτική έλξη.

    • από Elias πριν 2179 μέρες 2       

      Τον μέσο 16χρονο Ινδό όμως δεν μπορώ να τον θεωρήσω καταναλωτή της Ομιλίας. Όπως και κανέναν άλλον, αν δεν έχει στη ζωή του τουλάχιστον την πολυτέλεια της εργασιακής επιλογής – γιατί αυτό είναι το κεντρικό σημείο του SJ, «ακολούθησε την καρδιά σου, όχι την όποια πεπατημένη». Η Ομιλία θα κολλήσει σ’ αυτούς που έχουν το κολέγιο/πανεπιστήμιο ως πιθανή προοπτική και που η δουλειά τους είναι περισσότερο νοητική παρά χειρωνακτική – αγροτική. Έτσι φαντάζομαι.

      Όσο για το μεταφυσικό στοιχείο της Ομιλίας, μην το ονομάζεις «αδυναμίες της συλλογιστικής του Steve Jobs», σε παρακαλώ! Όχι μόνο μην το προεκτείνεις στο σύστημα, αλλά μην το ονομάζεις καν «αδυναμία συλλογιστικής». Εγώ τουλάχιστον δεν το βλέπω έτσι. Λίγο πριν την Ομιλία, ο SJ είχε περάσει μεγάλο σοκ, όταν του είχαν ανακοινώσει οι γιατροί πως έχει λίγους μήνες ζωή ακόμα. Είναι πολύ φυσιολογικό να άλλαξε η ματιά του για τον κόσμο, στην προοπτική του επικείμενου θανάτου του. Ο Argo Moor, Εσθονός ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος, λέει ότι η επίγνωση του θανάτου γίνεται λιγότερο οδυνηρή σ’ αυτούς που διακατέχονται από εμπιστοσύνη προς τον κόσμο και που νιώθουν ότι αυτός έχει κάποιο βαθύτερο νόημα (εδώ, σελ 11, «Those, whose trust to the world is greater, cognise death more painlessly ... trust to the world is also influenced by whether the person believes that the world as a whole and his/her own existence have some deeper objective and meaning»). Υποθέτω λοιπόν ότι ο SJ ένιωσε την ανάγκη να ερμηνεύσει τη ζωή του και να μοντάρει τα αμοντάριστα πλάνα της, να της βάλει εσωτερική αλληλοσύνδεση, έναν τίτλο, ένα ηθικό δίδαγμα και μια κορύφωση που να οδηγεί σε κάθαρση. Αυτή την οπτική προσπάθησε να μεταδώσει κι όταν μίλησε στο Στάνφορντ. Για μένα, πάντως, δεν είναι «αδυναμία συλλογιστικής».

      Ευχαριστώ για την κουβέντα, βοηθάει να τα ξεκαθαρίσω κι εγώ καλύτερα μέσα μου.

    • από lazopolis πριν 2178 μέρες 1       

      Καθόλου δεν είχα στο μυαλό μου το μεταφυσικό σκέλος όταν έλεγα αδυναμίες της συλλογιστικής του. Αναφερόμουν ακριβώς σ'αυτό που δείχνει ξεκάθαρα το ποστ σου: η συνταγή επιτυχίας Jobs δουλεύει μόνο για τον έναν στους τόσους χιλιάδες, και υπό πολλές άλλες συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

      Κι εγώ ευχαριστώ για την κουβέντα :)

    • από yorgos πριν 2178 μέρες       

      Συμφωνώ και με το ποστ και με το παραπάνω σχόλιο του Ηλία. Η Ομιλία δεν έχει ιδιαίτερη αξία σαν διδασκαλία. Σ' αυτό της το σκέλος μπορείς να την πεις κοελική, ή μπορείς να την πεις έκφραση της κουλτούρας μέσα στην οποία ενηλικιώθηκε και έδρασε ο Στηβ (που πάντως ήταν κουλτούρα ιδιαίτερης καινοτομίας, δημιουργικότητας, αλλά και μπόλικης μεταφυσικής μπουρδολογίας). Το μεγάλο ενδιαφέρον της Ομιλίας ήταν και για εμένα το αυτοβιογραφικό. Είναι η εποχή που πρέπει να έχει αρχίσει να βλέπει από κάποια απόσταση το σοκ του καρκίνου και η εποχή που ξεκινά το πρότζεκτ της βιογραφίας του από τον Άιζακσον.

  • από maikwl πριν 2178 μέρες       

    Μιλώντας για αδυναμίες και εγγενείς αποτυχίες του "συστήματος" εγώ συγκράτησα αυτό: http://today.msnbc.msn.com/id/44802008/ns/today-books/t/jobs-biography-i-wanted-my-kids-know-me/

    Ouch! Ηλία, καταφθάνει και το Κατά Άιζακσον Ευαγγέλιο... Δεν είπε απλά στα "παιδιά" του: "Δείτε την ομιλία μου στο Στανφορντ και θα με καταλάβετε..." Αλλά "διαβάστε την βιογραφία μου."


Log in για σχολιασμό ή γίνε μέλος εδώ.