Σχόλια

• από DeadAtHeaven πριν 386 μέρες         

  
  ...και το σχετικό λίνκ :-/
  
  
• από stassa πριν 386 μέρες         

  
  Έι. Τό 'χα πάθει κι εγώ αυτό με τον αυτοαναφορικό σύνδεσμο (εδώ). Τί γίνεται;
  
  
• από stassa πριν 386 μέρες         

  
  Ουπς. γμτ, σκτ τά 'κανα. Μπουρδούκλωσα το "Διόρθωσε" μέσα στο λινκ...
  
  ... καλά, πώς το κατάφερα αυτό; Ο.ο
  
  
• από DeadAtHeaven πριν 386 μέρες         

  
  Μη το πειράζεις περισσότερο, τώρα θέλει Blasphemus Act για να βγεί.
  
  (Νομίζω οτι το παθαίνει αν καταχωρίσεις url χωρίς το "http://")
  
  
• από stassa πριν 385 μέρες         

  
  Χαχά! Disenchant θέλει!! :)
  
  (κι εγώ αυτό κατάλαβα, θα το προσέχω)
  
  
• από Elias πριν 385 μέρες         

  
  Υπάρχει και η σχετική δουλειά του Martin L. Hoffman για τις επιπτώσεις του τρόπου διαπαιδαγώγησης (π.χ. εδώ κι εδώ, για όποιον ενδιαφέρεται).
  Ο Hoffman λέει (αντηχώντας τον Ρουσσώ) ότι η ενσυναίσθηση αναπτύσσεται φυσιολογικά στο παιδί, αρκεί να μη διαστρεβλωθεί από τον τρόπο πειθάρχησης που επιλέγουν οι γονείς. Συγκεκριμένα, αν οι γονείς πειθαρχούν το παιδί με επιβεβαίωση της ισχύος τους (power assertion), αυτό μπλοκάρει την ανάπτυξη της φυσιολογικής ενσυναίσθησης. Ούτε οι κανόνες και τα κηρύγματα βοηθάνε. Η καλύτερη μέθοδος πειθάρχησης, λέει ο Hoffman, είναι αυτό που ονομάζει "εκμαίευση" (induction): να κάνεις το παιδί να νιώσει άσχημα για τον πόνο που προκάλεσε π.χ. σ' έναν συμμαθητή του, οδηγώντας το να μπει στη θέση του άλλου παιδιού.
  
  
• από Elias πριν 385 μέρες         

  
  Ένα άλλο ενδιαφέρον πόρισμα από τη δουλειά του Hoffman είναι πως η ενσυναίσθηση έχει ταξικά χαρακτηριστικά: "the research has long documented more frequent power assertion and less frequent induction ... in lower socioeconomic groups" (εδώ).
  Ακούγεται λογικό. Αν ζουν εφτά νομά σ' ένα δωμά και τα λεφτά δεν περισσεύουν, είναι πιθανό και να υπάρχει πλεόνασμα αδρεναλίνης στις συμπεριφορές. Αν όμως οι γονείς κάνουν μια αξιοπρεπή δουλειά γραφείου με καλό μισθό, τότε πιθανότατα θα είναι πιο ήρεμοι και συνειδητοί στις επαφές τους με τα παιδιά.
  
  
• από arcades πριν 385 μέρες         

  
  Όπως συνήθως ο Ηλίας πρόσφερε ενδιαφέροντα λινκ, αλλά ρε παιδιά, μόνο σε μένα φάνηκε ότι το μπαζαρισθέν μιλάει για τα αυτονόητα των αυτονοήτων; Υπάρχει καμμιά σχολή παιδαγωγικής και μάλιστα για ιδιαίτερα παιδιά που προτείνει μηδέν ανοχή;
  
  
• από Elias πριν 385 μέρες         

  
  Όχι, κοίτα, το άρθρο δε μιλάει για σχολές παιδαγωγικής αλλά για τη σύνδεση ακαδημαϊκής έρευνας και πραγματικότητας: "Really good ideas that help people solve problems often take such a long time to move from research to implementation". Το ότι μέσα στα πανεπιστήμια λέγονται ωραία πράγματα και ανακαλύπτονται σπουδαία ευρήματα, αυτό ναι, είναι αυτονόητο. Όμως το να εφαρμοστούν τα ευρήματα και οι θεωρίες στην πράξη, αυτό όχι, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
  
  Το συγκεκριμένο είναι κάτι που μ' ενδιαφέρει έξτρα - η θέση των κοινωνικών επιστημών, εννοώ, ποιος είναι ο ρόλος τους. Για ποιον σκοπό δουλεύει ο κοινωνιολόγος, πολιτικός επιστήμονας, ανθρωπολόγος, κοινωνικός ψυχολόγος κ.λπ.; Για να κάνει έρευνες, μελέτες, να γεμίζουν τα journals και τα ράφια με μια ακόμα δημοσίευση, ένα ακόμα άρθρο ή βιβλίο;
  
  
• από arcades πριν 384 μέρες         

  
  Ηλία το ερώτημά μου ήταν ρητορικό. Μ' έκανε εντύπωση η δήλωση του τίτλου, που υπονοεί ότι κάτι τέτοιο δεν είναι για όλους αυτονόητο, σαν τρόπο τινά η ιστορία του τάδε σχολείου να παρέχει εμπειρική στήριξη σε κάτι διαφιλονικούμενο.
  
  Κατά τη γνώμη μου η παιδαγωγική είναι γνωστικός κλάδος της εφαρμογής, μια μηχανική ας πούμε, δεν υπάρχουν παιδαγωγικές θεωρίες με τη στενή έννοια. Οι θεωρητικές της παραδοχές είναι το γνωστικό περιεχόμενο μερικών από τις κοινωνικές επιστήμες που αναφέρεις πλας διάφορες άλλες.
  
  Συμμερίζομαι τον προβληματισμό σου για το ρόλο των κοινωνικών επιστημών.
  
  

Ποιά μέλη του buzz ψήφισαν αυτή την καταχώριση