Τι είναι το buzz;
Επιλογές από το διαδίκτυο, όπως διαμορφώνονται καθημερινά απ' τους ίδιους τους χρήστες του.περισσότερα | γίνε μέλος!
Κατηγορίες
Τελευταία σχόλια
- Can Greece Avoid the Lion? (Rogoff/Project Syndicate) (zoutiri)
- Spain and the Anglo-Saxon press: Spain shoots the messenger | The Economist - Καρλομαγνος (zoutiri)
- Υπογράψτε να φορολογηθεί και η εκκλησία (Rodia)
- Can Greece Avoid the Lion? (Rogoff/Project Syndicate) (th.alys)
- Can Greece Avoid the Lion? (Rogoff/Project Syndicate) (zoutiri)
- Υπογράψτε να φορολογηθεί και η εκκλησία (akindynos)
- Υπογράψτε να φορολογηθεί και η εκκλησία (Rodia)
- Υπογράψτε να φορολογηθεί και η εκκλησία (akindynos)
- Υπογράψτε να φορολογηθεί και η εκκλησία (kensai)
- Γ. Παπανδρέου: «Ομοφυλόφιλοι Έλληνες γεννιόντουσαν πάντα» (katerina_s_m)
RSS feeds
Σχόλια
Αφού ο Γιάννης Χάρης από την πολλή δημοκρατία δεν επιτρέπει σχόλια στο ιστολόγιό του
Αφού λοιπόν ο Γιάννης Χάρης από την πολλή δημοκρατία και τις πολλές ενοχές της μέσης ηλικίας δεν επιτρέπει σχόλια στο σχεδόν ιστολόγιό του:
- Οι τρεις δεν προέβησαν σε χαρακτηρισμούς ανθρώπων. Ο Γιάννης Χάρης αντιθέτως.
"λυσσασμένοι" "Ανίκανοι να καταλάβουμε; Και τότε ηλίθιοι;"
"Μα τότε απατεώνες"
"οι Μαριαντουανέτες"
"ιδεολογικοί κουκουλοφόροι"
Αυτούς τους χαρακτηρισμούς εισπράττουν όσοι ξέφυγαν από την γραμμή του γλειψίματος "των παιδιών" και του ξεπλύματος των δικών τους πολυτεχνειογενών ενοχών. Σικ σέμπερ παρρησιαζομένοις.
'που μαγάρισαν [ναι, μ’ αυτή τη λέξη το ’παν]"
Χαίρομαι που ο Γιάννης Χάρης επιτέλους συμπλέει με τον Θεοδωράκη. Πάντα εκεί ήταν η ιδεολογική του πατρίδα.
"τηρουμένων των αναλογιών ξεπερνούν σε βία τη βία του πιο έξαλλου κουκουλοφόρου!"
Ότι η λέξη βία έχει χάσει από πολύ καιρό το νόημα της στην χώρα μας, δεν είχα καμία αμφιβολία. Όταν αυτό επιβεβαιώνεται από έναν άνθρωπο της γλώσσας, το πράγμα από κωμικό γίνεται τραγικό.
Γιάννη Χάρη, δεν ξέρω γιατί έχεις ενοχές, κάτι θα έχης κάνει ασφαλώς, εσύ ξέρεις καλύτερα τα του οίκου σου. Εγώ που είμαι 30 χρόνων, ναι, ναι, η γενιά του Τεμπονέρα και του κάτσε-καλά-γεράσιμε, δεν έχω καμία απολύτως ενοχή που να με υποχρεώνη να ανεχτώ τους μελανοχίτωνες πάσης προέλευσης, παντός καδρονιού και πάσης γραφίδος, αυτούς που καίνε βιβλία και ανθρώπους.
Σωστός!
*Ποτέ* δεν είναι σωστός ο Αθανάσιος. Εκτός π.χ. αν πει "μετανιώνω για όλες τις μαλακίες που έχω γράψει στη ζωή μου".
"Αυτούς τους χαρακτηρισμούς εισπράττουν όσοι ξέφυγαν από την γραμμή του γλειψίματος "των παιδιών" και του ξεπλύματος των δικών τους πολυτεχνειογενών ενοχών. "
Αυτούς τους χαρακτηρισμούς εισπράττουν όσοι ζουν από το μονοπώλιο στην κρατική επιχορήγηση του θεάτρου τους τα τελευταία 35 χρόνια, και ταυτόχρονα έχουν την απαίτηση αυτό που κάνουν να αντιμετωπίζεται σαν ιερό και a priori επαναστατικό. Σαρξ εκ σαρκός του σάπιου κατεστημένου, τι διάολο, ΤΡΙΑ γραμμάρια μυαλό θέλει να το καταλάβεις Αθανάσιε;
«Ότι η λέξη βία έχει χάσει από πολύ καιρό το νόημα της στην χώρα μας, δεν είχα καμία αμφιβολία».
Κρίμα πάντως που όταν σου ζήτησα να μου εξηγήσεις πού εντοπίζεις τη βία στην περίπτωση της ΕΡΤ, δεν με διαφώτισες.
Οπότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η λέξη βία έχει χάσει το νόημά της στη χώρα μας, αλλά ευτυχώς οι λίγοι εκλεκτοί που γνωρίζουν το αληθινό της νόημα το διαφυλάσσουν ως επτασφράγιστο μυστικό,
Μόνο, που j95 μου, οι ίδιοι που σήμερα καταδικάζουν τις απόψεις της απόλυτα αντιπαθητικής σε μένα τριάδας (πιο πολύ απεχθάνομαι τον Μάρκαρη για τα έργα και τις ημέρες του στο ΕΚΕΒΙ μαζί με την άλλη την κυριούλα την Κατρίν Βελισσάρη) είναι αυτοί που σκοτώνονται για να διατηρηθεί η κρατικοδίαιτη φύση του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι αυτοί που θα αρχίσουν τις υστερίες αν πεις ότι κόβεις τις επιχορηγήσεις, τα ταξιδάκια, τις εκθέσεις βιβλίου στο εξωτερικό χωρίς μεταφρασμένα βιβλία κλπ. Άστο λοιπόν αυτό το επιχείρημα.
Κάπως σχετικό
Το να λέει κανείς ότι στο Βιετνάμ σκοτώνονται άνθρωποι αλλά υπάρχουν και προνομιούχες νησίδες στις οποίες ο αντίλαλος από τον έξω κόσμο δεν πρέπει να εισχωρεί, είναι πολιτική χειρονομία και προϋποθέτει μια κάποια πολιτική αντίληψη της τέχνης: η τέχνη είναι αυτό που ευχαριστιέται κανείς όταν δε θέλει να σκέφτεται την πραγματικότητα.
Έχουμε το δικαίωμα να το δηλώσουμε, όπως μπορούμε και να πούμε ότι ο άνθρωπος δεν κατάγεται από τον πίθηκο, αλλά ας καταλάβουμε ότι αυτή η δήλωση κρύβει μια φιλοσοφία και η φιλοσοφία μιαν ιδεολογία.
Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο σημείο. Ποια είναι η θέση της τέχνης, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, σε σχέση με τις άλλες μορφές της πραγματικότητας; Ίσως οι περισσότεροι από τους θαμώνες της «Εταιρείας του Κουαρτέτου», που πάνε ν' ακούσουν Chopin —όπως οι κατώτεροί-τους κάθονται σπίτι ν' ακούσουνε την εκπομπή Καντσονίσιμα (δηλαδή να συγκινηθούνε με απλοϊκές μελωδίες)— δε βλέπουν αυτό το πρόβλημα. Αλλά οι σύγχρονοι καλλιτέχνες, είναι γνωστό, το αντιμετωπίζουν και μάλιστα κατά τρόπο δραματικό. Σε σημείο που καμιά φορά αρνούνται την ίδια την τέχνη. Είναι επομένως λογικό ένας ευαίσθητος καλλιτέχνης, καθώς ετοιμάζεται ν' ακουμπήσει τα πλήκτρα του πιάνου, τη στιγμή που γύρω-του συμβαίνουν πράγματα συγκλονιστικά για τη συνείδηση κάθε πολιτισμένου ανθρώπου, να αναρωτηθεί: «Έχω το δικαίωμα να κάνω αυτό που κάνω, να χρησιμοποιήσω την τέχνη για να προσποιηθώ ότι τίποτε δε συμβαίνει, να χρησιμοποιήσω την τέχνη σαν ναρκωτικό;».
Πες τα ρε ακίνδυνε.
Ο Μαουρίτσιο Πολλίνι, αγαπητέ Ακίνδυνε, είναι εμβληματική φυσιογνωμία στο χώρο της μουσικής και ως εκ τούτου κάθε ενέργεια του περνάει από την κρησάρα του "πολιτικού ορθολογισμού". Στις περιπτώσεις που αναφέρεται ο Γ. Χάρης συμβαίνει το αντίστροφο, ο αντίκτυπος των σοβαρών κοινωνικών αναταραχών δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστους χώρους που βρίσκονται στα ίδια πεδία, εδώ δεν μιλάμε για το μακρινό Βιετνάμ αλλά για γεγονότα που συμβαίνουν έξω από τις πόρτες μας.
Υπάρχει μια ιστορική εκτέλεση, δεν μπορώ όμως να θυμηθώ τους ερμηνευτές - ίσως ήταν ο Walter Gieseking στο πιάνο, στο 5ο Κονσέρτο του Μπετόβεν. Όταν το Βερολίνο βομβαρδιζόταν από τους Συμμάχους, οι εκτελεστές και το κοινό έμειναν απερίσπαστοι στη συναυλία τους ακόμα και κάτω από το φόβο μια οβίδα να διαλύσει την αίθουσα σκοτώνοντάς τους όλους μαζί. Το ηχητικό τεκμήριο της ηχογράφησης το αποδεικνύει: στο βάθος ακούγονται οι βομβαρδισμοί.
Συγκρίνοντας τις δύο περιπτώσεις, τη σημερινή κρίση με το Βερολίνο, δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για εθελοτυφλία. Όπως τα Χριστούγεννα δεν μπορούν να σε υποχρεώσουν να φοράς το πιο ψεύτικο χαμόγελο του κόσμου, έτσι και οι ταραχές των ημερών δεν υποχρεώνουν κανέναν να είναι λυπημένος και εξοργισμένος. Εδώ τα θεάματα, οι συναυλίες, τα θέατρα, και λιγότερο οι κινηματογράφοι, έχουν το εξής πρόβλημα: είναι όλα συγκεντρωμένα στο κέντρο της Αθήνας. Γι αυτό, είναι φυσιολογικό επακόλουθο πως οι επιρροές των ταραχών θα αγγίξουν οπωσδήποτε κι αυτούς τους χώρους.
Τώρα, αν κάποιοι θεατές δυσανασχετούν με τις "καταλήψεις", υπάρχουν κι αυτοί, η Τέχνη δεν είναι εξ ορισμού προοδευτική όταν καταναλώνεται από το κοινό της. Η ψυχολογία των αντιδράσεων ίσως δεν είναι τόσο μαζική όσο και ισοπεδωτική στις περιπτώσεις αυτές, οι ποικιλίες των αντιδράσεων διαψεύδουν συχνά τα δόγματα περί "κοινής γνώμης" και "θολοκουλτούρας". Θεωρώ πιθανό πως πολλοί από τους θεατές που πηγαίνουν στα θέατρα εν μέσω των ταραχών, υποσυνείδητα περιμένουν να συμβεί "κάτι" που θα τους αναπτερώσει τις ελπίδες, γιατί δεν έχουν ακόμα το θάρρος να εκφραστούν περισσότερα ενεργά όσο κι εκδηλωτικά. Οι πάμπολλες θετικές αντιδράσεις με κάνουν να υποψιάζομαι αυτό το σενάριο.
Όπως στο παράδειγμα με τη βερολινέζικη συναυλία, η προσμονή της αισθητικής απόλαυσης λειτουργεί σαν αφροδισιακό, και ξέρουμε ότι το καλύτερο αφροδιακό στην τέχνη είναι να συμβεί το ξαφνικό, το απροσδόκητο έστω και με τη μορφή ενός χάπενινγκ. Από της άλλη όμως, για να μην γινόμαι υπερβολικός, μπορεί οι θεατές της Μήδειας2 να είχαν την ίδια χαρά με τους αμερικανούς φαντάρους στον Β' πόλεμο που παρακολουθούσαν τις παραστάσεις με τις κάθε λογής σταρλετίτσες που έστελνε το Χόλυγουντ στα πεδία των μαχών.
Και φυσικά δεν έχουν δίκιο όσοι κατακρίνει ο Γ. Χάρης. Δεν έχουν δίκιο. Ανέλαβαν το ρίσκο να ανοίξουν τις παραστάσεις τους μεσούσης της κρίσης, μόνο που αυτό το ρίσκο τους βγάζει τόμπολα. Αποδείχτηκαν τόσο αναίσθητοι κι αποστασιοποιημένοι, που η γνωστή μομφή των (κρυπτο)ακροδεξιών "που είναι οι διαννοούμενοι" βρίσκει πλέον την απάντησή της.
πες τα ρε τελ.
Σήμερα ο γυιος μου είπε για πρώτη φορά μπαμπά. Φυσικά δεν ήξερε τι πάει να πη μπαμπάς, τι τον χρειαζόμαστε ή ποιος είναι ο μπαμπάς. Αλλά αυτό δεν έχει για μένα καμία σημασία.
Πολύ λιγώτερο αυτή η συζήτηση.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Εγώ προσωπικά, συγχωρήστε με, θεωρώ εντελώς "ντεμέκ επαναστατική" την κίνηση τού να διακόψεις μια παράσταση, τη θεωρώ λίγο καφρίλα. Όπως και υπερβολές όσα διάβασα για τέχνη-ναρκωτικό και για προκλητική απάθεια των δημιουργών.
Πρώτα, θα σεβόμουν το καλλιτεχνικό έργο, ως υπέρβαση τής πραγματικότητας. Δεύτερον, θα σεβόμουν τους συντελεστές, οι οποίοι πρέπει κάθε φορά να κάνουν αποδόμηση όλου τού είναι τους και να διακόπτουν κάθε δεσμό με τον αληθινό κόσμο για να μπουν στο πετσί ενός ρόλου (άντε κάν'το εσύ, όταν η πραγματικότητα έχει εισβάλει με τέτοια ισοπεδωτική ωμότητα). Τρίτον, θα σεβόμουν τους όποιους θεατές, οι οποίοι εκείνη τη στιγμή, μέσα σε μια δημοκρατική ισότητα και "απροσωποληψία", επιλέγουν να αποδράσουν (από οτιδήποτε) μέσω της Τέχνης. Τέταρτον, θα αναζητούσα μέσα-στόχους εξ ορισμού πιο πολιτικά, πιο συμβατικά, πιο συμβιβασμένα, πιο ένοχα (τελειώσαμε δα με όλα τα άλλα τής κακοδαιμονίας μας και πιάσαμε τους επιχορηγούμενους θεατρικούς φορείς!). Όχι σαν τον Χότζα, που έψαχνε τα κλειδιά στον δρόμο, μολονότι τα έχασε στο σπίτι, επειδή στο δρόμο είχε παραπάνω φως! Μπορούμε να αφήσουμε την Τέχνη στην κοσμάρα της, να πει ό,τι έχει να πει μέσα από τους συμβολισμούς της;
Και φοβάμαι ότι όλη αυτή η ασύμμετρα αναπτυγμένη (ενίοτε δε και κενή) επαναστατικότητα - στην ανάγκη καθενός να το παίξει Τσε, για να διασκεδάσει τις ενοχές του και τη βαρεμάρα του - θα ξεφουσκώσει, όπως είναι η μοίρα κάθε διογκωμένου συναισθήματος. Ενώ ΔΕΝ πρέπει να ξεφουσκώσει. Αντιθέτως, πρέπει να γίνει πιο συνειδητοποιημένη, πιο συγκεκριμένη, πιο στοχευμένη, να ξέρει τους φίλους της και τους εχθρούς της, να αποξενωθεί από ρητορείες, λαϊκισμούς και καπελώματα, μπας και γίνει φορέας αλλαγής.
Έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον. Και χρόνια σας πολλά!
Ο Χάρης έχει ξεφύγει προ πολλού και μεταβάλλεται σε ταλιμπάν του αριστερισμού, σε σημείο να εκθέτει την φιλολογική του ιδιότητα. Κάποτε ήταν αξιόλογος φιλόλογος, σήμερα είναι ένας κραυγαλέος αριστεριστής. Άντε, και μολότοφ. Ποτέ δεν είναι αργά για έναν αριστερό με καταπιεσμένα συμπλέγματα, ο οποίος βλέπει τους αναρχοβανδάλους να κάνουν ό,τι θα ήθελε να κάνει και αυτός μικρός, αλλά δεν τολμούσε επειδή τόν έδερνε ο πατέρας του με το ζωνάρι. Κατά τ' άλλα, λένε οι τρεις:
«Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγιέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα «σκατά στους κουλτουριάρηδες» (!) τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε;»
Πληροφορώ τους κυρίους αρθρογράφους ότι το κάψιμο βιβλίων και την αστυνόμευσι της εκφράσεως και της σκέψεως από τους παρακρατικούς αναρχοαριστεριστές δεν κινδυνεύουμε απλώς να τά δούμε. Τά είδαμε και μάλιστα πολλάκις τα τελευταία χρόνια. (Η δε ογκούμενη αναρχοαριστερή τρομοκρατία επόμενο ήταν να οδηγήσει και στην απώλεια ανθρωπίνων ζωών, δικαίων και αδίκων, από την μια και από την άλλη πλευρά.) Δέκα φορές έχουν καταστραφεί ή και πυρποληθεί οι εκδόσεις Γεωργιάδη, πάνω από είκοσι φορές οι εκδόσεις «Νέα Θέσις» του Ι. Σχοινά, περίπου τόσες και οι εκδόσεις «Πελασγός» του Ι. Γιαννάκενα. Αλλά αυτοί είναι εθνικιστές, βεβαίως, ας καούν επομένως από την παρακρατική σταλινική τρομοκρατία. Ε, τώρα η καμπάνα χτύπησε και για σάς κ.κ. Δοξιάδη, Θεοδωρόπουλε και Μάρκαρη! Χτύπησε η καμπάνα για όλους μας, καθώς βλέπουμε την χώρα να καίγεται και να καταδικάζεται στην οπισθοδρόμηση, στην τρομοκρατία στον εκφυλισμό.
(Εάν δε το κάψιμο βιβλιοπωλείων δεν επαρκεί, ας θυμίσουμε -μόνον ένα περιστατικό από τα πολλά- τον πρόσφατο (27/11) ξυλοδαρμό πανεπιστημιακών μέσα στο πανεπιστήμιο. Μήπως αρέσκεται και στους ξυλοδαρμούς «αντιφρονούντων» πανεπιστημιακών ο κ. Χάρης...)
Και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό. Εάν είναι μια φορά κατακριτέο το να κολακεύη ο πολιτικός τον πολίτη (λαϊκισμός), είναι διπλά κατακριτέο, αντιπαιδαγωγικό και επαίσχυντο να κολακεύη ο ενήλιξ πολιτικός (ή απλός πολίτης) το ανήλικο παιδί. (Αντί να αποτελεί ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ για αυτό, με τις πράξεις του.) (Το αποκορύφωμα είναι να καλούν οι τηλε-εισαγγελάτοι τα παιδιά στα τηλεπαράθυρα, για να... αναλύσουν την διεθνή πολιτική. Αλλά αυτό το ζήτημα της κομματικής εκμεταλλεύσεως των παιδιών, τό έχει επισημάνει ιδιαιτέρως ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, στηλιτεύοντας τα 15μελή, 5μελή και άλλα «δημοκρατικά» του αλήστου μνήμης παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ...)
Τέλος, ο παρατηρητικότατος και γνώστης των γλωσσικών κ. Σαραντάκος, προσπαθεί να βγάλει από την μυίγα ξύγκι, νομίζω. Το «κατά δικαίους και αδίκους» μού φαίνεται μάλλον τυχαίο σαρδάμ της στιγμής και όχι προϊόν αγνοίας των ελληνικών.
Καλλίμαχε, ούτε κι εδώ είναι Wikipedia. Ξέρεις τι εννοώ.
κ. Αναγνωστόπουλε, σας εύχομαι ειλικρινέστατα να χαίρεστε το γιο σας –και να μην ακούτε τη φωνή του με τον τρόπο που ακούτε/διαβάζετε άλλες
δεν ξέρω από νομική άποψη, αλλά σίγουρα από ηθική δεν διαφέρουν οι "χαρακτηρισμοί ανθρώπων" από χαρακτηρισμούς απέναντι σε –κοινωνικές, ηλικιακές ή ό,τι άλλο– ομάδες, παρέες, γενιές κτλ.
[αντίθετα, αν δεν κάνω λάθος, από νομική άποψη έχει σημασία αν λ.χ. αρχίζεις ή απαντάς σε χαρακτηρισμούς –αλλά αυτό δεν έχει τώρα εδώ σημασία]
γιατί αν φερειπείν σας συναντήσω στο δρόμο [ή συναντήσετε εσείς εμένα κτλ.], και σταθώ απέναντί σας και αρχίσω είτε να ωρύομαι είτε να καγχάζω, ή απλώς να χαμογελώ ειρωνικά, ή, απλούστερα ακόμη, σας δείχνω με το δάχτυλο στους περαστικούς, θα έχω προβεί σε χαρακτηρισμούς, βαρύτερους ενδεχομένως από πολλούς άλλους ρητά διατυπωμένους, καθώς θα υπαινίσσομαι πλείστα όσα και άδηλα
γιατί χαρακτηρισμός είναι και ένας απλός υπαινιγμός, η επιλογή μιας λέξης αντί άλλης κτλ., γεμάτο χαρακτηρισμούς π.χ. είναι και το σχόλιό σας εδώ, και καλά κάνετε, αφού έτσι θέλετε να εκφραστείτε ή να απαντήσετε με τη σειρά σας στους δικούς μου χαρακτηρισμούς προς τρίτους κτλ. κτλ.
δεν είναι δηλαδή επ' ουδενί εκεί το θέμα, η ουσία, που άλλοτε μπορούμε/θέλουμε/δεχόμαστε κτλ. να τη συζητήσουμε κι άλλοτε όχι
[νά, χαρακτηρισμός, και βαρύτατος ίσως, θα μπορούσε να είναι και η απλή δήλωση ότι δεν συζητώ π.χ. με τον Καλλίμαχο –κάτι διόλου καινούριο εξάλλου–, χαρακτηρισμός θα μπορούσε να είναι και σκέτα η σιωπή μου κτλ.]
καλή χρονιά σε όλους και επιτρέψτε μου να μην επανέλθω –ούτε με την "πολλή δημοκρατία" μου συνάδει, ούτε και νόημα έχει, όπως δήλωσε πρώτος ο κ. Αναγνωστόπουλος, παρότι εκείνος άρχισε τη συζήτηση: ας συμφωνήσω και σε κάτι μαζί του
είπα ότι δεν συζητώ με τον Καλλίμαχο, με την έννοια, απλώς, ότι δεν νοείται συζήτηση ανάμεσα σε διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες
ήθελα μόνο να δηλώσω, επειδή έχει ξαναγράψει τι ήμουνα και τι έγινα (=κατάντησα), πως ό,τι ήμουν είμαι. Κι αυτό είναι κατατεθειμένο γραπτώς, από την προ εικοσαετίας και βάλε αρθρογραφία μου στο "Αντί" ώς την πιο πρόσφατη, στα "Νέα". Βεβαίως, τα του "Αντί" δεν θα τα γνωρίζει ο Καλλίμαχος, λόγω ηλικίας. Και δεν θα πω πως δεν μιλάμε, και μάλιστα τόσο κατηγορηματικά, για κάτι που δεν το γνωρίζουμε: τυχαίνουν αυτά. Θα πω όμως πως ίσως έπρεπε να διαβάζει προσεχτικότερα τα όσα σαφή ιδεολογικώς έγραφα στα "Νέα", από την πρώτη κιόλας περίοδο, με τα αποκλειστικώς γλωσσικά κείμενα, αυτά που τα θεωρεί απλώς και μόνο "φιλολογικά" (και απροπό φιλόλογος δεν είμαι)
(και απροπό φιλόλογος δεν είμαι)
Ε τι είσαι τότε ρε θολοκουλτουριάρη;
:-)
"είπα ότι δεν συζητώ με τον Καλλίμαχο"
την μεγαλύτερη φάση χάνεις.
Εγώ θα έδινα δίκιο στους 3 κι ο κούκος αν δε χρησιμοποιούσαν την έκφραση "μαγάρισαν την Ακρόπολη", αυτό ήταν φτηνιάρικο ποντάρισμα στον πιο χυδαίο λαϊκισμό, εκτός βέβαια αν είναι κι οι ίδιοι θύματά του οπότε η άποψή τους θεωρείται ασόβαρη.
Ναι, συμφωνώ με τον προλαλήσαντα. Αυτή η φράση για την Ακρόπολη, τους έβγαλε εντελώς off.
Χμμ, συμφώνησες συνολικά με μένα και τον Ακίνδυνο αλλά τα αλλάζεις τώρα επειδή σε χάλασε *μόνο* το μαγάρισμα; Κρύψου, dkamen, η πατατοτραφής έρχεται να σε μαγαρίσει αστρολογικά.
:-P
"Δεν θεωρώ ότι αυτό που κάνεις είναι τέχνη, ιερό και ότι άλλο νομίζεις ή απλώς ισχυρίζεσαι, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να το νομίζεις ή να το ισχυρίζεσαι και το δικαίωμα των άλλων να το πιστεύουν".
Θα μπορούσαν να παρέμβουν πριν την έναρξη των παραστάσεων, καταθέτοντας τα επιχειρήματά τους και αφήνοντας στους θεατές και τους ηθοποιούς την επιλογή αν θα παρακολουθήσουν και θα παίξουν ή όχι.
Θα στερούσαν και από τους οργανικούς διανοούμενους τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τα κλισέ περί ναζί και καψίματος βιβλίων ,των οποίων η πραγματική σημασία εξαρτάται πάντα από το ποιος ,πότε και γιατί τα λέει (για να μην το πάω και εγώ στο χίτλερ και την τέχνη στην ναζιστική γερμανία, ας πώ για τον παπαδόπουλο.Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσε να πει ο γεωργαλάς για κάποιους που θα διέκοπταν την ολυμπιάδα τραγουδιού με πανώ και συνθήματα, την ώρα που η μαίρη αλεξοπούλου κατέθετε την ψυχή της στην εξέδρα του καλλιμάρμαρου).
«Θα μπορούσαν να παρέμβουν πριν την έναρξη των παραστάσεων, καταθέτοντας τα επιχειρήματά τους και αφήνοντας στους θεατές και τους ηθοποιούς την επιλογή αν θα παρακολουθήσουν και θα παίξουν ή όχι».
Όντως, προσωπικά θα το προτιμούσα, ακόμη κι αν ήταν λιγότερο αποτελεσματικό μέσο διαμαρτυρίας.
«Θα στερούσαν και από τους οργανικούς διανοούμενους τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τα κλισέ περί ναζί και καψίματος βιβλίων ...»
Εδώ θα διαφωνήσω, γιατί νομίζω ότι θα χρησιμοποιούνταν αν όχι ακριβώς τα ίδια, πάντως παραπλήσια κλισέ. Πάλι πιστεύω ότι θα υπήρχαν αυτοί που θα εξανίσταντο, γιατί ας πούμε θα είχε μολυνθεί ο ιερός θεατρικός χώρος, γιατί οι ηθοποιοί και οι θεατές θα είχαν δεχθεί την «βίαιη» εισβολή και την «βίαιη» καταπάτηση του δικαιώματός τους οι μεν να προσφέρουν και οι δε να απολαύσουν τέχνη.
>>ακόμη κι αν ήταν λιγότερο αποτελεσματικό μέσο διαμαρτυρίας
Είναι πιο διδακτικό.Θα τους έβαζε μπροστά σε ένα ηθικό/πολιτικό δίλημμα.
>>αν όχι ακριβώς τα ίδια, πάντως παραπλήσια κλισέ.
Αν πρόσεξες επικαλούνται την ελευθερία του λόγου και της σκέψης ως ουσία της τέχνης, και από εκεί απορρέει η φρίκη για τη ματαίωση της παράστασης .
Καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ότι αν το θέσουν στο επίπεδο του ατομικού τους δικαιώματος να χτενίζονται την ώρα που ο κόσμος καίγεται δεν θα είναι το ίδιο ισχυρό.
Κι εν πάσει περιπτώσει είναι πιο υγιές να αναρτάς πανώ στην Ακρόπολη και να διακόπτεις κρατικοδίαιτες παραστάσεις από το να καις τα μαγαζιά του κόσμου.